Skip to content

RE DE-BATE NA GAMITHEITE

Σεπτεμβρίου 24, 2009

Γεια σας,με λένε Χαρούτ,και είμαι από το Αφγανιστάν.Θέλω να κάνω μια μικρή εξιστόρηση της περιπέτειας μου,που έζησα όταν αναγκάστηκα να φύγω από την πατρίδα μου,με άγνωστο προορισμό..Όλα άρχισαν όταν ο Αμερικάνικος στρατός και οι σύμμαχοι του,αποφάσισαν να εισβάλουν στην χώρα μου γιατί ήθελαν να με προστατέψουν και να μου χαρίσουν την ελευθερία μου. Έχοντας χάσει την οικογένεια μου από μια βόμβα που γκρέμισε το σπίτι μου, ολομόναχος πια,παγιδευμένος ανάμεσα στους ταλιμπάν και στις βιαιότητες των στρατιωτών σας,η μόνη διέξοδος από αυτόν τον πόλεμο ήταν,για μένα,να αφήσω την χώρα μου,προς αναζήτηση καλύτερης τύχης,ασφάλειας,αξιοπρέπειας και ότι άλλο μπορεί να χρειάζεται ένας άνθρωπος.Η ελπίδα μέσα μου ζωντάνευε σιγά σιγά,παρ όλες τις φρικαλεότητες που είχα ζήσει,όταν άρχισα να απομακρύνομαι από αυτήν την κατεστραμμένη χώρα.Με μεγάλη δυσκολία και συχνά κίνδυνο της ζωής μου,έφτασα στην Τουρκία.Ο σκοπός μου ήταν να περάσω στην Ευρώπη με οποιονδήποτε τρόπο,και να πάω να συναντήσω τους συγγενείς μου στην Γερμανία.

Ύστερα από μεγάλο ταξίδι με διάφορους τρόπους έφτασα στην Κωνσταντινούπολη.Ξόδεψα όλες τις οικονομίες μου,και πλήρωσα έναν Τούρκο διακινητή,ο οποίος μας υποσχέθηκε οτι θα μας »περάσει» στην Ελλάδα και εκεί θα μας παραλάμβαναν οι Έλληνες,που θα μας φρόντιζαν.Το τελευταίο ποτέ δεν το πίστεψα,ήξερα οτι εισερχόμουν στην Ελλάδα παράνομα ,και δύσκολα θα έβρισκα εκεί φίλους.Η ελπίδα όμως μέσα μου παρέμενε ακόμα ζωντανή.Είχα καταφέρει να φτάσω στην Τουρκία,πόσο ποιο δύσκολο θα ήταν να εισέλθω σε μια Ευρωπαϊκή χώρα..Όπως φαίνεται παρακάτω έκανα λάθος.
Ο Τούρκος κατσαχτσής,μας είπε οτι θα περάσουμε στην Ελλάδα από τον Έβρο.Χρειάστηκε να περιμένω στην Κωνσταντινούπολη αρκετούς μήνες μέχρι να ξεκινήσουμε.Ώσπου έφτασε η ώρα.Ο Τούρκος μας στοίβαξε σε φορτηγό και ξεκινήσαμε για τα σύνορα.Καταφέραμε τελικά να περάσουμε στον Έβρο,διασχίζοντας το ποτάμι με μικρή βάρκα.Από εκεί,μας ανέλαβαν Έλληνες κατσαχτσήδες,και τελικά με διάφορα μέσα φτάσαμε στην Αθήνα.Εγώ δεν είχα σκοπό να μείνω στην Αθήνα καθόλου,έπρεπε να βρω τρόπο να φύγω για την Ιταλία.Έτσι,ξεκίνησα κατευθείαν για το λιμάνι της Πάτρας,από όπου ίσως και να έβρισκα μια ευκαιρία.
Εκεί τα πράγματα ήταν δύσκολα.Ζούμε στον δρόμο και σε κάτι εγκαταλελειμμένα »σπίτια» στις χειρότερες συνθήκες που μπορεί να ζήσει ένας άνθρωπος.Όλοι ψάχναμε μια ευκαιρία να μπούμε στις νταλίκες που έφευγαν.Το ξύλο που έτρωγα όταν με έπιαναν δεν λέγετε.Μερικοί τα κατάφερναν..Ήμουν όμως παγιδευμένος.Δεν μπορούσα να γυρίσω πίσω(που να πήγαινα),δεν μπορούσα να παραμείνω νόμιμα στην Ελλάδα,δεν είχα το δικαίωμα,ήμουν ένας λαθρομετανάστης,όπως με λέτε.Αισθανόμουν αρκετά αδικημένος,γιατί ήξερα οτι η Πάτρα λάμβανε χρήματα από την ΕΕ για να περιθάλπει και να φροντίζει ανθρώπους σαν και μένα.Τίποτα τέτοιο,βέβαια,δεν γινόταν. Αντί αυτού είχαμε αναπτύξει,μόνοι μας, ένα ολόκληρο καταυλισμό,όπου ζούσαν αρκετές χιλιάδες άνθρωποι.Και εδώ βέβαια οι συνθήκες ήταν πρωτόγονες.Τουλάχιστον όμως είμασταν όλοι μαζί.
Τα πράγματα σιγά σιγά,δυσκόλευαν.Οι αστυνομικοί πάντα ήταν βίαιοι,αλλά τώρα τα πράγματα είχαν αγριέψει αρκετά.Ήξερα οτι σύντομα θα έμπαινε ένα τέλος.Άρχισαν να συλλαμβάνουν και να μας στέλνουν σε χώρους συγκέντρωσης.Ήθελαν να καθαρίσουν την Πάτρα,οι πολίτες διαμαρτύρονταν,μας φοβόντουσαν.Βέβαια δεν ξέρω για ποιο λόγο,δεν ξέρω τι έγινε και ξαφνικά οι αρχές της Πάτρας ήθελαν να μας διώξουν.Πάντα μας κυνηγούσαν, αλλά τώρα ήταν αποφασισμένοι.Ως που η κατάσταση κορυφώθηκε με την καταστροφή του καταυλισμού μας.Οι μπουλντόζες έπιασαν δουλειά και τα ξήλωσαν όλα.Δεν έμεινε τίποτα. Όλα καταστράφηκαν,μαζί με το όνειρο μου για μια αξιοπρεπή ζωή.
Συνέλαβαν και τους τελευταίους,και μας έστειλαν σε έναν χώρο συγκέντρωσης χωρίς να ξέρουν πραγματικά τι να μας κάνουν.Έτσι οι μέρες περνάνε,και εγώ κοιτάζω τον κόσμο από το παράθυρο,και πραγματικά αναρωτιέμαι τι έκανα λάθος,σε τι έφταιξα.Αυτοί που κατέστρεψαν την χώρα μου,τώρα δεν με δέχονται…
-Η ιστορία και τα πρόσωπα είναι τελείως φανταστικά,βασισμένη όμως σε πραγματικά γεγονότα.Κάντε κλίκ εδώ.Υπάρχει η συνέντευξη ενός Τούρκου κατσαχτσή,όπως τους λένε, και λέει μερικά πολύ ενδιαφέροντα πράγματα,όπως για παράδειγμα οι ταρίφες που παίρνουν για να κάνουν αυτήν την δουλειά.
No comments yet

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: